Home Werk Adversaria Webcolumn Contact Recepten

 

Mensenuitlaatservice

Op weg naar mijn wereldbedrijf in Arnhem zag ik onlangs een veelkleurig geschilderd busje staan met daarin 'uitgelaten' blaffende honden. "Hondenuitlaatservice", stond er in dansend gele letters op het busje geschilderd.

De chauffeuse - een kortharige dertigster - stapte net in om haar lading uit te gaan laten in het prachtige park Sonsbeek bij Arnhem. De honden kwispelden verwachtingsvol en opgewonden, toen zij achter het stuur plaats nam. Naast haar stoel haar eigen twee honden, leden van haar management-team, aldus de chauffeuse.

Terwijl ik het vrolijke troepje uitzwaaide, bedacht ik mij dat het toch wel treurig is dat er nog geen mensenitlaatservice bestaat. Een service voor eenzame en uitgepuzzelde bejaarden achter hun geraniums, voor door de stad dolende werklozen, voor in hun huizen opgesloten moslima's, voor middenstanders zonder klanten…

Wat zou er niet veel moois en nuttigs op kunnen bloeien in en buiten de mensenuitlaatbus? Wandelen wordt al gauw bijzaak. De werk- en daklozen gaan klussen en kletsen bij de bejaarden, de moslima's gaan shoppen bij de middenstanders zonder klanten!

En ja, dan bedenken de eigenaresse van de inmiddels zeer florerende hondenuitlaat-service en haar management-team tijdens een brain-stormwandeling, dat zij de mensenuitlaatservice er wel bij kunnen gaan doen. Een efficiente combinatie.

En dus laten nu de niet langer eenzame bejaarden brave bordercollies uit [een deel van hen behelpt zich met een overjarige dwergpoedel in het boodschappenmandje van hun rollator, red.], de niet langer werk- en daklozen trekken sprintjes met langharige vuilnisbakjes, de nu vrije moslima's gaan stappen met blonde Golden Retrievers, de niet langer klantloze middenstanders doorkruisen het park met klantvriendelijke keeshonden….

Kortom… een permanente, unieke, drie-dimensionale expositie van gelukkige mensen en dieren in Park Sonsbeek. Dat is nog eens iets anders dan die statische, abstracte beeldenexposities, waarvoor dit park altijd wordt misbruikt!

___________________________________________________________________________________

Werkpaleis en belastingparadijs

Laat ik nu toch altijd gedacht hebben dat paleis Noordeinde een ceremoniële functie had, een paleis voor de ontvangst van hoge druk uit binnen- en buitenland door HM…. Sinds deze week weet ik dat Noordeinde wel degelijk een werkpaleis is….met ons belastinggeld betaalde functionarissen in dienst van niet geregistreerde stichtingen houden daar een schaduwboekhouding bij van de vele miljoenen, die Christina en haar zwager Hugo de Bourbon Parma c.s - vrij van successiebelasting - hebben geërfd van koningin Juliana en prins Bernhard, die op hun beurt tijdens hun leven nooit belasting hebben behoeven te betalen. Christina en Hugo c.s. hebben natuurlijk de kunst afgekeken van "mr. Lockheed", altijd onderweg voor de economische belangen van de Nederlandse staat, nou ja vooral voor die van hemzelf dan. De door hem opgestreken smeergelden verdwenen linea recta naar belastingparadijzen in Zwitserland en elders.

It is a royal family, not a holy family! Het is inderdaad een royal family, vooral royaal voor haar eigen portemonnaie!

Wij betalen als gewone stervelingen wel belasting over onze inkomsten en (geërfde) vermogens. Als wij ons schuldig maken aan belastingontduiking danwel belastingontwijking volgen forse boetes en soms ook gevangenis- en taakstraffen. Wij betalen ook nog belasting voor onderhoud en bemensing van de vele werk- en sierpaleizen van de Oranjes. Dus ook voor het werkpaleis Noordeinde, dat nu als administratieve belastingdekmantel dient voor de vele donkergrijze miljoenen van een zuster, zwager, nichtjes en neefjes van HM. Deze multi-miljonairs hebben hun miniem belaste miljoenen ondergebracht in belastingparadijs Guernsey, behorend tot de Kanaaleilanden, kroondomeinen die rechtstreeks onder de Engelse koningin vallen. Misschien heeft Elisabeth haar 'royal family' aan de overkant van het kanaal wel getipt. Als christelijk staatshoofd en hoofd van de Anglicaanse Kerk moet je er ten slotte ook alles aan doen om noodlijdende familieleden bij te staan! "May she defend our laws and ever give us cause to sing with heart and voice: God save the Queen".

Menoucha, februari 2009

__________________________________________________________________________________

De baarmoeder

Op weg naar mijn wereldbedrijf in Arnhem zag ik het species weer fietsen: de baarmoeder. Peuter voorop, kleuter achterop, baby in het fietsmandje. Op het moment, dat de baarmoeder zichzelf en haar kroost op de fiets hijst en sjort, scheurt haar ‘messieur de Balzac’weg in zijn bolide op weg naar zijn ‘werk’.

Op weg naar zijn werk, nou ja werk, misschien lummelt haar balzak wel de hele dag bij de koffie-automaat, vervuilt hij zijn pc met verbale diarree of laat hij zich digitaal beminnen door welgevormde, jonge baarmoeders in de dop.

En intussen is zijn baarmoeder thuis de achtergelaten ontbijtrommel aan het opruimen. Ze truust de hele dag door: ze wast zijn vuile, overal rondslingerende sokken, ze strijkt zijn overhemden, ze perst zijn broeken, ze kuist zijn ‘werkkamer’, ze poetst zijn schoenen, ze laat zijn pitbull uit, ze boodschapt zijn lievelingskostje bij elkaar…..

Tussendoor haalt en brengt ze zijn kroost weer van school naar huis, van muziekles naar balletles,van de opvoedconsulente naar de ADHD-therapeute …. En dat allemaal op de fiets, want haar balzak heeft de auto de gehele dag nodig voor zijn ‘werk’!

En dan is het avond…. Baarmoeder ruimt de eettafel af, doet de vaat, leest zijn kroost voor, brengt zijn kroost naar bed, zet zijn koffie, thee en over, brengt zijn borrel…en valt doodmoe in bed. Het is volbracht, het is onopgemerkt gebleven!

[De baarmoeder alias het species femina semper servilis is op dit moment onderwerp van wetenschappelijk onderzoek, uiteraard in relatie tot het species homo semper egocentricus, red.]

__________________________________________________________________________________

Koninklijke Welingelopen Kringen (KWIK)

Dit jaar viert mijn wandelgenootschap 'KWIK' zijn vierde lustrum. We gaan dit in wandelstijl vieren, hebben inmiddels clubhuizen in Nederland, België, Duitsland en Zwitserland. De lustrum-commissie beraadt zich daarom op dit moment nog over de beste locatie voor het lustrum-feest. Wordt het ons favoriete clubhuis 'het Stübli' van B&B 'De Hoefslag' in Harfsen? Of wordt het ons oudste clubhuis, hotel 'Van der Werf' op Schier , waar wij geheel ten onrechte de bijnaam 'Koninklijke Welingedronken Kringen' kregen? En dan hebben we ook nog 'Altijd wad' op Terschelling, Hof 'Den Draeck' in Teuven, Château de la Pont d'Oye in Arlon (zie foto, genomen in de KWIK-bibliotheek van het château) en onze Gastwirtschaft 'Comenius' in Herborn. En niet te vergeten de 'Coaz-hütte' in Pontresina, waar we de eerste alpine KWIK-medailles hebben ontvangen. Of laten wij ons weer culinair verleiden in het Unterengadin, in hotel Meisser in Guarda of Gasthaus Mayor in s-Charl? [Waar zijn in dit verband onze culinaire checklists gebleven?, red.]

We kunnen natuurlijk ook weer eens over het water wandelen met de 'Maartje 2', de platbodem van ons eeuwige junior-clublid Anne-Sietske, tevens voorzitter ad interim van de maritieme commissie van de KWIK.

Mogelijk komen we uit op het Stübli van De Hoefslag in Harfsen, tevens muziekkamer van de voorzitter. Dan kunnen we het voor het jubilum nog te schrijven clublied [taak clublied-commissie, leidt al jaren een slapend bestaan, red] muzikaal verantwoord ten gehore brengen. Er komt ten slotte ook pers bij [taak pr-commissie, onlangs uit winterslaap gewekt, red.]. Inmiddels hebben de Harfsense Nieuwsbode, de Gazette d'Arlon en de Engadiner Zeitung mij als voorzitter van de KWIK al benaderd met verzoeken om exclusieve interviews! Kreeg zojuist ook nog een e-mail met hoge prioriteit van de Herborner Heute. Direct doorgestuurd naar de buitenland-functionaris van onze pr-commissie, in het dagelijks leven [vreemde aanduiding eigenlijk, er is toch geen niet-dagelijks leven, je leeft toch elke dag, zal dit voorleggen aan de deskundigen van de subcommissie Taal&Tekst van de KWIK] werkzaam bij een grote concurrent van het beroemde Herborner Bier! De Herborner Heute meldde in de e-mail trouwns ook nog dat hotel Comenius geen KWIK-plaquette meer waard is vanwege ladderzat mismanagement. Zal de plaquette-commissie van de KWIK hierop attenderen, want zoiets kunnen we zo kort voor ons derde lustrum natuurlijk niet hebben.

Tot zover, wordt vervolgd, ga nu de KWIK-medailles oppoetsen!

____________________________________________________________________________________

Kantoorlog (1)

Laatst kocht ik in de koopjeshoek van mijn favoriete boekhandel het werk "Kantoorlog", de strijd tussen zingeving en vervreemding [Amsterdam-Barcelona, 2005] . De auteur, organisatieadviseur Martijn Vroemen, beschrijft hierin op rake en soms karikaturale wijze de absurditeit van het werkend leven in Kantoren. Hij schetst wat er misgaat in Kantoren en hoe Kantoorbewoners daar ongelukkig van worden.

"Duizenden mensen bewegen zich dagelijks naar doodse gebouwen om zich daar uren met weinig bezieling aan een taak te wijden. Als zij weer thuiskomen hebben zij iets gedaan, zijn zij moe, maar niet voldaan".

"Er deugt iets niet aan de manier waarop wij organisaties vormgeven in dit land. Kantoorbewoners zitten urenlang achter beeldschermen, vergaderen en vergaderen nog meer, klagen over het management, beklagen zichzelf en doen voor het grootste deel van de dag secundair werk: zijn niet meer bezig met hun vak, maar met allerlei aanpalende en virtuele activiteiten".

Kantoorbewoners ervaren te weinig zingeving, ze hebben het gevoel dat hun talenten worden verspild. Het kantoorleven weer vreemd gaan vinden is volgens de auteur de eerste stap in de strijd tegen vervreemding. Het is niet normaal wat er gebeurt in kantoren, niet ménsen, maar organisaties zijn arbeidsongeschikt.

"Er wordt met organisaties, afdelingen en mensen rond gesmeten alsof het lego is, er wordt van honderden Kantoorbewoners verwacht, dat zij met enthousiasme opnieuw naar hun baan solliciteren omdat dat de reorganisatie 'transparant' maakt en 'willekeur' uitsluit, er wordt over talenten van medewerkers gesproken alsof het boodschappenlijstjes zijn, op alle fronten is sprake van een enorme geringschatting van het vakmanschap".Het wordt tijd voor bezinning en reflectie. In dit opzicht is stilstand een vooruitgang te noemen".

Kantoren zijn van kantoorbewoners. Die hoeven zich niet uit te putten in klaagzangen en die hoeven zich ook niet ziek te melden. Ze kunnen ontsnappen uit de absurditeit die hun eigen maaksel is.

Het effect van aanhoudend klagen is desastreus. De klagers worden niet gelukkig van het klagen, want het lost niets op. De volgende dag moeten ze gewoon weer klagen om hun dagelijkse dosis te halen. De aanhoorders worden er niet gelukkig van.

Geoefende klagers weten ook altijd wel de vinger op de zere plek te leggen. Als truffelzwijntjes zijn zij in staat om nieuw voedsel voor hun klachten te vinden. "Scratch the surface of most cynics and you find a frustrated idealist - someone who made the mistake of converting his ideals into expectations [Peter Senge, The Fifth Discipline, 1990]

Eerlijkheid en openheid zijn op Kantoor schaars. Er wordt wat afgeroddeld. Een bordje met "Praat niet over jezelf, dat doen wij wel als je weg bent", zag de auteur eens tot zijn onthutsing bij een Kantoorbewoner op zijn kamer hangen.

"Er zijn in ons land veel mensen werkziek, het ziekteverzuim in ons land is het hoogste van Europa. Mensen worden niet ziek van hard werken, wel van zinloosheid en machteloosheid".

"We kunnen spreken van een nationale ramp als je bedenkt hoeveel verlies aan energie en geluk er is op Kantoor. Als iedereen zijn talenten zou kunnen inzetten voor iets nuttigs, zouden we iets groots kunnen verrichten".

"Wat is nou de definitie van een verzorgingsstaat als werken zoveel slachtoffers eist? Het lijkt wel Kantoorlog".

Wordt vervolgd [ Over hoe Kantoorbewoners kunnen ontsnappen uit hun 'ijzeren kooi', hun psychische gevangenis] .

___________________________________________________________________________________

_

Vrouw en paard

Met plaatsvervangende schaamte heb ik onlangs gekeken naar het televisie-programma 'Vrouw en Paard' [flauw taalgrapje, daar heeft men patent op in Hilversum]. Dit programma kan beter direct van de buis af, laten de zenderbazen - zullen wel mannen zijn, die vrouwen 'een kans willen geven' voor een eigen praatprogramma - in ieder geval al opgenomen afleveringen nog uitzenden onder de noemer: "In het kippenhok".

Wat een gekakel, voorzitster Hanneke Groenteman, liet de deelneemsters maar smijten met knollen en citroenen, geen zin werd afgemaakt, geen onderwerp werd afgerond!

De dames hadden het onder meer over het glazen plafond, waar vrouwen door toedoen van mannen niet doorheen zouden kunnen stoten. Nee, natuurlijk niet, mannen, die naar de hinnekende, op hol geslagen merries in 'Vrouw en paard' kijken, krijgen hun vooroordelen jegens vrouwen meer dan bevestigd.

In het door mannen gepresenteerde programma "Pauw&Witteman - (ijdele) mannen vernoemen programma's naar zichzelf, denk aan Knevel en Van den Brink, Paul de Leeuw; na 'Sonja' is er volgens mij geen programma meer naar een vrouw vernoemd - kwam enkele dagen geleden ook het glazen plafondthema aan de orde. Ook daar weer oeverloos gekakel van de geïnviteerde vrouwelijke gasten. P&W konden met moeite de orde bewaken. Inhoudelijk ging het ook hier nergens over, de aanwezige vrouwen begonnen notabene weer over het instellen van een quotum te neuzelen. Hiermee halen ze weer een uit de jaren '80 daterend oud paard van stal, dat ons alleen maar de excuus-Truus heeft opgeleverd. Vrouwen, die hoogleraar werden, terwijl mannelijke kandidaten veel meer papieren in huis hadden, zoals bijv. een betere publikatie-lijst. Vrouwen, die in RvC's werden benoemd, omdat hierin nog geen vrouw was vertegenwoordigd! Vrouwen, die hoog op kieslijsten van politieke partijen werden geplaatst, terwijl ze niet of nauwelijks politieke ervaring hadden.

Getalenteerde, ambitieuze vrouwen kunnen op eigen kracht en dankzij hun eigen (gemengde) netwerken hun ambities realiseren. Alleen kent ons land maar weinig ambitieuze vrouwen. Er studeren meer vrouwen dan mannen, vrouwen behalen betere studieresultaten dan mannen, maar als er in hun leven een man in beeld komt, winnen de hormonen het meestal van de ambitie. Zodra er koters zijn, verdwijnen hun ambities niet zelden in de ijskast of liever in het vriesvak, de meeste vrouwen gaan (nog) minder werken. Nederland kent het kleinste aantal 'werkende vrouwen' / 'werkende moeders'[ook al zo'n discriminerende betiteling, we hebben het toch ook niet over 'werkende mannen'/'werkende vaders']. Nederland kent ook als enig land ter wereld de aanrechtsubsidie. Per direct afschaffen! Hiermee spannen we het paard achter de wagen.

Ik vind het overigens onzin, dat je voor een topbaan voltijds moet werken. Hoeveel voltijds werkende mannen hebben er geen tig bijbanen bij. De commissarissen van de Koningin spannen in dit opzicht de kroon, opheffen die ceremoniële functie! Ook al om financiële redenen: ze kunnen HM c.s. niet meer ontvangen, omdat de beveiligingsgelden meer dan de pan uitrijzen!

Ten slotte; wat is een topbaan? In mijn ogen een baan, waarin je je volledig kunt ontplooien, waarin je je talenten ten volle kunt benutten. Niet een baan, waarin je 60 uur of meer werkt, waardoor je geen tijd meer hebt voor je naasten. Ik zal en wil nooit snappen, waarom mannen er trots op zijn, dat ze zo hard werken. Ze hebben het zgn. altijd druk, ja, ja met gorilla-gedrag op de ape(n?)rots of met de zoveelste overbodige reorganisatie! Ze verwaarlozen vanwege 'het zgn. druk' hun geliefden en vrienden, krijgen afkick-verschijnselen na hun pensioen en liggen niet zelden relatief jong met de pootjes omhoog! Ja, ja ik noem maar even 'man en paard'!

4 oktober 2009

____________________________________________________________________________________

Dood Museum

Het Nationaal Historisch Museum (NHM) is opnieuw onderwerp van discussie onder betrokken partijen en daarbuiten (zie het artikel van Bas Kempers in de NRC van 26/27 juni 2010).
Nu vooral, omdat de kosten op de gekozen locatie naast het Nederlands Open Lucht Museum meer dan de pan uitrijzen ( 50 miljoen Euro voor het NHM , 60 miljoen Euro voor de ondergrondse parkeergarage).

Mogelijk is sprake van strategische kostenopvoering, omdat sommige partijen een locatie aan de Rijn prefereren, maar los daarvan had de Tweede Kamer vanuit middelen-efficiëntie natuurlijk vanaf het begin aansluiting moeten zoeken bij bestaande historische locaties. Het Rijksmuseum bijvoorbeeld, dat nu als 'huis der historie en der kunsten voor jong en oud' voor honderden miljoenen Euro's wordt verbouwd. Toch niet alleen voor buitenlandse toeristen?

Ook zijn er nog enkele lege dan wel niet of weinig toegankelijke, kostbaar verbouwde paleizen, die secundair in aanmerking kunnen komen.

Intussen heeft het plan tot oprichting van een NHM in weinig aansprekende blokkendoos-architectuur al miljoenen gekost. En dan reken ik de kosten van de Kamer-beraadslagingen en de bureaucratische voor- en nasleep daarvan nog niet eens mee!

Het idee van een NHM op een aparte locatie was vanaf het begin een ondoordacht concept. En dan heb ik het nog niet over de ideeën van de toekomstige directie van het NHM, die in het Historisch Nieuwsblad (november 2008, nr. 9) betoogde dat 'een museum, dat de geschiedenis laat zien een dood museum is'.

27 juni 2010

____________________________________________________________________________________